Wojciech Młynarski - Bynajmniej

^ETrudno nie wspomnieć ^F#mw opowiadaniu ^G#Choćby najbardziej ^C#pobieżnym, ^F#mŻe się s^Bpotkali p^G#an ten i ^C#pani ^F#mW pociągu d^Ealekobieżnym Ona - na pozór ^C#duży intelekt, ^F#mOn - jakby trochę ^Emniej, ^EOna z tych, co to ^Bpragną zbyt ^C#wiele, ^F#mOn szeptał jej: ^EZa kim to, choć go wcześniej nie znałem, Przez ciasny peron się przepychałem? ^AZa Panią, bynajmniej za ^C#Panią ^F#mPrzez kogo płonę i z^Dbaczam z trasy, ^BmCzyniąc dopłatę ^Bdo pierwszej klasy? ^DPrzez Panią, ^C#bynajmniej przez P^Banią! ^EByłem jak wagon na ślepym torze, Pani zaś cichą stać mi się może ^APrzystanią, bynajmniej, przystanią ^{C# F#m}Mówię, jak czuję, mó^Awię, jak muszę, ^EGdzie Pani każe - tam^C# z chęcią ruszę ^F#mZa Panią, b^Bynajmniej z^Ea Panią! ^ETa pani tego pana^F#m niszczyła ^G#Przez cztery stacje c^C#o najmniej, ^F#mZwłaszcza ^Bzłośliwie^G# zaś wysz^C#ydziła ^F#mUżycie słowa "^Ebynajmniej" A on - cóż, w końcu n^C#ie był zbyt tępy, ^F#mCokolwiek^B przygasł - ^Eto fakt, ^F#mJednak ^Bogromne ^G#zrobił pos^C#tępy, ^F#mMówiąc jej tak^B: ^ECzłowiek czasami serce otworzy Kto go wysłucha? Kto mu pomoże? ^ANie pani, bynajmniej nie pani^{C# F#m}I kto, nie patrząc na t^Bmę zdania składnię, ^BmDojrzy, co człowiek ^Bma w sercu na dnie? ^DNie pani, by^C#najmniej n^Bie pani

^EDla pani, proszę pani, wszystko jest proste: Myśli są trzeźwe, słowa są ostre ^AI ranią, cholernie mnie ranią^C#! ^F#mI wiem, że jeśli sz^Aczęście dogonię, ^EW cichej przystani kiedyś się ^C#schronię, ^F#mTo nie z panią, byna^Bjmniej nie ^Ez panią! ^ETrudno nie wspomnieć ^F#mw opowiadaniu, ^G#Które jest prawie s^C#kończone, ^F#mŻe gdy roz^Bstali się^G# ten pan z pa^C#nią, ^F#mSzedłem za nimi pe^Eronem I wówczas - tego, co^C# się zatliło ^F#mI uleciało w d^Eal, ^EPrzez małą chwilę ^Bmi się z^C#robiło ^F#mBynajmniej żal