Αρλέτα - Τις Άδειες Νύχτες

^DΤις άδειες ν^Gύχτες όλοι μιλ^A7ούσαν για τη βρο^Dχή ^DΓια μας η ελπ^Gίδα και η αγ^A7άπη είχαν χαθε^Dί Λες και η καρδι^Dά απ’ τον ατ^Gέλειωτο τον ουραν^Aό Κράτησε ^Bmμόνο τη συννεφι^Gά κι ^Aέναν καημ^Dό Λες και η καρδι^Dά απ’ τον ατ^Gέλειωτο τον ουραν^Aό Κράτησε ^Bmμόνο τη συννεφι^Gά κι ^Aέναν καημ^Dό

^DΤις άδειες ν^Gύχτες όλοι γελ^A7ούσαν για τα παι^Dδιά ^DΣτα κρύα μας χέ^Gρια δεν είχε λ^A7ύπη μήτε χα^Dρά Κι εγώ τις ^Dώρες που έχουν χαθ^Gεί ψάχνω να β^Aρω Σε μια κ^Bmάμαρη με το ταβ^Gάνι γ^Aια ουραν^Dό Κι εγώ τις ^Dώρες που έχουν χαθ^Gεί ψάχνω να β^Aρω Σε μια κ^Bmάμαρη με το ταβ^Gάνι γ^Aια ουραν^Dό

^DΤις άδειες ν^Gύχτες βλέπαμε στο ^A7όνειρο μια ακρογιαλι^Dά ^DΤον ήλιο ελε^Gύθερο, τα μάτια ^A7όμορφα και λαμπερ^Dά Τώρα τον ^Dήλιο μας όλα τα σ^Gύννεφα τον κυνηγο^Aύν Τώρα τα μ^Bmάτια μας βλέπουν τη θ^Gάλασσα^A και δεν μιλο^Dύν Τώρα τον ^Dήλιο μας όλα τα σ^Gύννεφα τον κυνηγο^Aύν Τώρα τα μ^Bmάτια μας βλέπουν τη θ^Gάλασσα^A και δεν μιλο^Dύν

^DΤις άδειες ν^Gύχτες βλέπαμε στο ^A7όνειρο μια ακρογιαλι^Dά ^DΤον ήλιο ελε^Gύθερο, τα μάτια ^A7όμορφα και λαμπερ^Dά